EVE DÖNÜŞ
EVE DÖNÜŞ
Onca umut hala var içimde, yeşeriyor. Neden hala dedim ki? Yaradan var, umut var. Ne mümkün umutsuzluk.
İnsan zihni sınırlı düşünüp istiyor, oysa yaradan sonsuz yaratmış sonsuz hayal edelim istiyor. Kısıtlı düşüncelerle yaşamda var olmaya çalışıyoruz. Oysa ruh sonsuz. Anlayabilsek, manayı çözebilsek ilerleyeceğiz yaşamda.
Kuyudan çıkmak mı, kuyunun dibinde kalmak mı? Hangisini tercih ediyoruz?
Düşüncelerin beni esir alacağını fark ettiğim an fırlıyorum yerimden. Hazırlanıp çıkıyorum evden. Yürürken düşüncelerden öyle özgürleşmiş hissediyorum ki..
Bu düşünceyi de alt ederim diyorum içimden. Kulağımda müzik, ritimle birlikte ayağımı bir diğerinin önüne atıyorum. Saatlerce yürüyebilirim böyle. Dert dediğim önemini kaybediyor bir süre sonra. Neleri atlatmadım ki.. bu gülünç geliyor. İçeriden gelen sevince sarılıyorum.
Hayatımdaki tüm güzellikleri bulmaya başlıyorum sırayla . Basit olanlar birden devleşiyor gözümde. Ne çok şey varmış oysa görmezden geldiğim, şükretmesini bilmediğim, yanımdayken kıymet vermediğim…
İnsan çoğu zaman memnun olmuyor halinden, tavrından. Oysa kendinden razı olmayan hiçbir koşulda huzura eremez diyorlar.
Peki, kendimde nereleri törpülemeliyim önce?
Nerelerde fazlalıklar var?
Kibir var mı mesela?
Ya da çok mu gereksiz konuşuyorum bazen..
Susmayı biliyor muyum lazım olduğu zamanlarda?
Çok mu vericiyim herkese ya da fazla mı biriktiriyorum içimde?
Sevgiyi büyütebiliyor muyum mesela yoksa aşırıya mı kaçıyorum çokça?
Tüm cevaplar bende olmalı!
Eve dönüyorum.
Yazar; Aslıhan Bulut
